Inleiding
Vandaag spelen we wederom een uitwedstrijd, dit keer in het altijd zonnige (althans, vandaag wel) Heesch. Vooraf werden keurig wedstrijdbeelden bekeken van de afgelopen drie wedstrijden van HVCH. Er werd een tactisch plan opgesteld, taken en verantwoordelijkheden afgestemd. We waren er klaar voor!!
Het werkelijke verhaal: een aantal jongens rook nog duidelijk naar de avond ervoor. Spelers stonden vermoedelijk tot 04:00 nog op de dansvloer of te flirten met de barvrouw. Die mentaliteit!
Bij aankomst: zonovergoten Heesch, heerlijk lentezonnetje… maar dan!
Geen draagbare speaker.
Geen intrapballen.
Iedereen – nou ja, bijna iedereen – te laat.
Wedstrijdkleding niet op orde.
We speelden nog net niet in regenboogkleuren. Sterker nog: er moest nog een broek en sokken worden gekocht door opa bij de dichtstbijzijnde sportzaak. Hoe lief en aardig is je opa dan? Dat is teamspirit, Groenlandse husky-mentaliteit.
Over Groenland gesproken: daar breekt op dit moment het ijs sneller dan onze discipline vóór de warming-up. Wetenschappers waarschuwen dat de ijskap sneller smelt dan ooit. In Heesch smolt ondertussen vooral onze voorbereiding weg in het zonnetje.
Warming-up
Tja… warm lopen langs een lijntje, beetje rekken en strekken, en vooral samenvattingen geven aan elkaar over hoe leuk de avond ervoor was in de kroeg. Ondertussen gezellig een andere wedstrijd kijken die op “ons” veld werd gespeeld.
Prima voorbereiding. Het wordt weer zo’n dag.
Vorige keer hier in Heesch verloren, wat écht niet nodig was.
1e helft
De eerste 10 minuten waren wel voor Heesch, maar toen kwamen we op stoom. Met – ja wel – twee leenspelers uit JO17-1. Twee toppers die ons vandaag konden helpen, want onze eigen spelers lagen massaal op de brancard vanwege blessures.
De wedstrijd ging daarna mooi op en neer en we kregen langzaam controle.
Onze superrechtsbuiten, met buitenaardse snelheden (NASA heeft al gebeld), ging 1-op-1 met de keeper, maar die redde op bizarre wijze. Niet veel later weer een kans… en ja hoor: GOAL!
0–1 voor ons. Hoppa!
Met een goed plan en coaching vanaf de zijlijn kom je een heel eind. Of met pure chaos en toeval. Dat ook.
Rust – 0–1 voor
Uiteraard een speech:
“Heren, goed om te zien dat we ons houden aan het plan en alle afspraken.”
Waarop vanuit de kleedkamer:
“Welk plan? Welke afspraken, coach?”
Precies: voetballen, zei de coach. En winnen.
“Ga zo door.”
Iedereen knikte alsof ze het allemaal al die tijd al wisten.
Tweede helft
Deze helft was echt wel van ons. Kansen, kansen en nog meer kansen.
Onze linksbuiten dacht soms dat hij weer op de dansvloer stond en vergat de bal. Of hij maakte geweldige bewegingen… zonder bal. Artistiek gezien prachtig.
Richting het einde werd het lastig. Heesch ging vollebak op zoek naar de gelijkmaker. Hun coach schreeuwde de longen uit het lijf:
“Doorschuiven! Doordekken! Lange bal! Maak nou eens af!”
Maar echt alle ballen die ze trapten vanaf 16 meter of verder gingen net zo ver naast als over. Zelfs op Groenland zouden die ballen nog het ijs gemist hebben.
De scheids dacht dat we met extreme blessuretijd te maken hadden en liet gewoon doorspelen tot de 52e minuut. Misschien dacht hij dat hij in Groenland floot, waar dagen ook langer lijken.
Maar het mocht voor Heesch niet baten.
Eindstand
HVCH JO19-3 – SJO SIOL/JVC Cuijk JO19-3: 0–1
Drie punten mee naar huis.
Zonder speaker.
Met geleende sokken.
Met opa als materiaalman.
En met een warming-up die zelfs de Groenlandse ijskap niet had kunnen ontdooien.
Maar hé: resultaat telt. ⚽😄
