Uitzendbureau United verliest in grijs decor bij ASV’33

Het decor: somber grijs weer, zo’n lucht waarvan zelfs de wolken geen zin hadden om vandaag iets te doen. Niet koud, wel typisch “doe mij maar een warme thee langs de lijn”-weer. Terwijl ergens in de wereld verkiezingen, oorlogen, AI-ontwikkelingen en TikTok-hypes elkaar in moordtempo opvolgen, speelde zich in Cuijk/ASV-land een minstens zo belangrijk conflict af:
ASV’33 19-2 – SJO SIOL/JVC Cuijk 19-3.

Voorbeschouwing: uitzendbureau in sportkledingSJO SIOL/JVC Cuijk speelde uit. En niet met een voltallig eigen team. Het begon inmiddels verdacht veel te lijken op een uitzendbureau op maandagochtend. Spelers werden geronseld alsof het ging om een spoedklus:
“Kun je lopen?”
“Ja.”
“Mooi, jij staat in de basis.”
En ondertussen hopen dat je überhaupt wissels langs de kant hebt. Spoiler: het was weer passen en meten.

De leen-spelers wilden nog even weten wat het tactische masterplan was:
“Coach, wat is het plan?”
“Kort samengevat: winnen.”
“Dat is het plan?”
“Ja, dat is het plan.”
In een wereld waarin wereldleiders soms weken vergaderen zonder besluit, was dit een verfrissend helder beleid.

Modeshow op noppen
De kleding was weer top geregeld:

witte broeken,
zwarte broeken,
rode sokken,
zwarte sokken.
Het leek alsof iedereen zich had aangekleed via een random generator. Maar hé: iedereen had schoenen aan en niemand droeg Crocs, dus dikke prima.

Support uit Cuijk? Geen gebrek. Er was namelijk 1 hele fanatieke vader meegereisd, die plaatsnam op de tribune. Wat een sfeer bracht deze man mee. Elk duel werd voorzien van commentaar, elke inworp voelde als een WK-finale. ASV’33 had twaalf man op het veld, SJO had er eentje op de tribune.

Eerste helft: top 20 minuten, daarna… rampenfilm
Wat een eerste 20 minuten van SJO SIOL/JVC Cuijk 19-3. Goed spel, prima balbezit, tik-tak voetbal alsof Guardiola stiekem had meegekeken via een livestream.

Maar toen sloeg het noodlot toe. Nog erger dan de watersnoodramp in… ja geen idee welk jaar, maar het voelde historisch.
We scoorden. Alleen… in het verkeerde doel.
Aj. Jai. Jai. Eigen goal. Paniek in de tent.

Toch herpakte het team zich knap. Op jacht naar de 1-1, met de fanatieke vader die inmiddels harder coachte dan de coach zelf. In de 40e minuut kreeg ASV geel en moest 10 minuten met 10 man verder. Kansen? Jazeker. Gelijkmaker? Nee hoor.
In plaats daarvan werd het een flipperkast in ons eigen doelgebied: 2-0. Bal tegen been, tegen knie, tegen scheen, tegen net. Klaar.

Rust: geen gejank, gewoon gas eropIn de rust geen emotionele TED Talk.
Geen: “Jongens, wat vervelend, potverdorrie…”
Nee:
“Luister. Eerste 5 minuten vol erop. Ram die 2-1 erin. Dan gaan we jagen op de 2-2.”
Duidelijk. Net zo duidelijk als het plan voor de wedstrijd: winnen.

Tweede helft: hoop, hoop en… teleurstelling
De aftrap begon goed. En daarna… nou ja, daar hebben we het niet meer over.
Het duurde lang, héél lang, maar in de 63e minuut was daar eindelijk de 2-1.
Prima voorzet.
Prima kopbal.
Hoppa. “Here we gooooo!”
Zelfs de fanatieke vader klapte bijna zijn handen stuk.

Maar wat we ook probeerden, de 2-2 wilde er niet in. Niet met goede aanvallen, niet met chaosballen, niet met hoop en niet met wanhoop. Sterker nog: het werd 3-1 voor ASV. Game over, VAR hoefde hier niet eens aan te pas te komen.

Derde helft: de echte overwinning
Na de wedstrijd doe je wat elke volwassen voetballer hoort te doen:
Je kleedt je om.
Je bestelt 2 kannen bier.
Je koopt de hele kantine leeg aan Stelz-blikjes.
En je gaat op het terras zitten alsof je de hele middag in de zomerzon hebt gezeten.

Het was misschien grijs, het resultaat misschien zuur, maar de gezelligheid was weer kampioenswaardig.

Volgende week spelen we weer thuis.
Nieuw plan.
Waarschijnlijk hetzelfde plan: winnen. 😄🍻⚽️