SJO SIOL-JVC Cuijk JO19-3 tegen Prinses Irene JO19-2

Op een winterdag die zich duidelijk had vergist in het jaargetijde – zonnetje erbij, aangename temperatuur, bijna terrasweer – stond de kraker SJO SIOL/JVC Cuijk JO19-3 tegen Prinses Irene JO19-2 op het programma. Terwijl in het nieuws werd gewaarschuwd voor files, politieke spanningen en een dreigend tekort aan vertrouwen in de wereld, was er op dit veld maar één plan: winnen en knalluuh.

Dat plan begon al enigszins chaotisch. Onze spits had namelijk duidelijk ander nieuws gevolgd dan de rest van het team: de wekker. Die was niet gekomen. Hij arriveerde nét voor de aftrap, met een blik alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor de inflatie, klimaatverandering én zijn eigen kater. Maar goed, hij stond er. En dat bleek genoeg.

De basis stond als een kabinet met meerderheid: sterk, overtuigd en vol goede bedoelingen. De eerste helft was georganiseerd, strak en hoopgevend – iets wat je tegenwoordig zelden tegelijk hoort. In de 20e minuut was het raak: 1-0, een prachtig doelpunt waar zelfs het NOS Journaal ruimte voor had mogen maken.

Prinses Irene begon langzaam te mopperen, de scheids kreeg meer aandacht dan TikTok, en wij profiteerden. In de 35e minuut: 2-0. En vlak voor rust, in de 44e minuut, BAM: 3-0. De tegenstander keek alsof ze net hadden ontdekt dat de benzine wéér duurder was geworden.

Ruststand 3-0.
De boodschap was helder: niet meegaan in frustraties, blijf voetballen, geen overbodige tackles en laat de scheids lekker fluiten – hij had het al zwaar genoeg.

Tweede helft…
Waar iedereen rekende op de 4-0 (en misschien zelfs breaking news), kwam die er niet. Wat wél kwam was de 3-1. We zakten te ver in, vergaten hoe “naar voren spelen” ook alweer werkte, en voordat iemand “VAR” kon roepen stond het ineens 3-2. Paniek? Nog net niet, maar het begon te voelen als een persconferentie zonder antwoorden.

Grip terugpakken lukte niet echt. En ja hoor: 3-3. De zon scheen nog steeds, maar voelde ineens een stuk killer. De laatste minuten werden er meer geduimd dan gevoetbald, en het eindsignaal voelde als… tja… een gelijkspel dat aanvoelde als een verlies.

Eindstand: 3-3.
Een wedstrijd die begon als positief wereldnieuws, maar eindigde als “we nemen het mee en kijken vooruit”. Volgende week nieuwe kansen, nieuwe koppen, en hopelijk een spits die de wekker wél heeft gehoord.