Eerst bevlogen
“Rennen!” Trainer Perry Maselaman oordeelt onverbiddelijk. Vrije trap voor de tegenpartij. Hoewel rennen een groot woord is, werd dit vroeger nog wel eens oogluikend toegestaan. Nu is er voor deze door de wol geverfde WF-veteranen geen enkel excuus meer. Verder is de sfeer gemoedelijk al blijft het wel een partijtje. “Heb je wel genoeg adem?” wordt bezorgd – of is het ironisch? – bij de tegenstander geïnformeerd. Sommige mislukte balbehandelingen worden als persoonlijk falen dramatisch opgevat. Of anders wel door anderen zo uitgelegd.
Dan gelovig
Grote verbazing. Daar schrijdt zowaar de goedheiligman naderbij. Zelfs de meest getaande veteraan herneemt acuut zijn rotsvaste geloof in de enig ware Sint. De eerwaarde eist onmiddellijk de bal op en verdeelt zijn passes gul over beide partijen. Dit zorgt voor wat verwarring – bij welke partij hoort ie nou? – maar niemand die daar iets van durft te zeggen. “Hoeveel is het eigenlijk?” vraag de Sint. “Veel tegen veel” is het vage antwoord. Het gaat ook allemaal te snel. De sportieve bisschop maakt wel het laatste, dus beslissende doelpunt. En dan koffie. Met speciaal voor deze gelegenheid een likeurtje.
Pedagogische aanbevelingen
Boven in de bestuurskamer nodigt de goede mijterdrager de WF-ers één voor één uit om bij hem te komen. Altijd spannend. Alvorens een zakje met lekkers uit te reiken heeft hij wel voor eenieder een dringende aanbeveling om bepaalde technische en emotionele vaardigheden nog eens duchtig onder de loep te nemen: …voor zelfs maar de suggestie van de mooiste natrappende beweging geen schoonheidsprijs….wordt niet warm, slaat daarom de cooling down over…..voor jouw schoten moet steeds een extra groot doel aangesleept worden…..was als trainer onbevoegd, maar een verkeersdiploma was ook goed… ..miepmiep, weer te hard gelopen……aan derde knie bezig, maar nog wel die kenmerkende pinguinshuffle….
Waardering
Na deze pedagogische vermaningen eert de Sint Mientje Branje en haar vervangster Ans Keyzers vanwege hun liefdevolle verzorging van het herstel van de mannen na hun slopende trainingen. Ook leider Johan Lamers valt speciale waardering te beurt. In zijn nauwkeurig bijgehouden administratie (een soort boekje van Jan Reker) heeft hij zojuist de 113e training genoteerd. Heel wat in twee jaar tijd. Geen wonder, ze gaan gewoon altijd door. Ook de uitwisseling met de WF-ers van Theole zal worden voortgezet. Mientje maakt reclame voor het lidmaatschap van het Smartlappenkoor en vraagt Sint-Nicolaas nu het WF-koor te dirigeren. Zie ginds wordt feilloos gezongen, bijna net zo veelstemmig als het aantal aanwezigen. En ’s middags wordt oud-leider Harry Kersten, die niet meer aanwezig kan zijn, nog gekoesterd met een bezoek van Mientje en de eerwaarde Sint himself. Een goede teambuilding houdt nooit op.
Luctor
